70'li yıllar

Bu akşam, eşimle 70'li yılları güle güle anımsadık (o da Ayfer Tunç'un kitabını okuyor, ondan geldi). O dönemde, çok fazla kişi, isimli bilezikler, kolyeler takardı. Yani, senin ismin "Seher" ise, altın (veya fakirsen, gümüş) bileziğin üstünde "Seher" yazılır. Neden, acaba? İnsan kendi ismini unuttur mu?

Sonunda çözdüm. O dönemin filmlerine göre, herkes, heran, hafızını kaybedebilir. Araba çarpar, sevgilin seni terk eder, kurşun yağmurun altında kalırsın ... En azında, hastanede uyanınca, "Ben kimim?" diye sorup, rezil olmazsın - bileziğine bak, yeter. Oysa en iyi, sürekli yanında takvim, üstünde ismi ve adresi yazılan sevgilinin fotoğrafı v.s. taşımalıysın. Ama tabii ki, aynı anda kör olursan, ayvayı yedin.

(no subject)

My seminar for the philosophy department at METU (Middle East Technical University) went well, so I'm preening myself. I must admit, I was pretty intimidated at first - here I am with a mere MA in applied linguistics going to lecture on philosophy to a bunch of philosophy professors and graduate students. But they seemed to like my ramblings, and asked the kind of questions that are actually useful in helping me analyse my thought, rather than those ones that make you want Scotty to beam you up, like "How do you think that idea of yours relates to what Wittgenstein said in Chapter Two of the Blue Book?" or "Didn't DeLeuze say more-or-less the same thing?"